Przewodnik po tańcu Kecak w Pura Dalem Taman Kaja w Ubud

Spacerując ulicą Jalan Sri Wedari o zmierzchu, powietrze przesycone jest zapachem wilgotnego mchu, słodkiego kadzidła i goździkowych papierosów. Jeśli podejmiesz dziesięciominutowy spacer na północ od chaotycznej głównej ulicy Ubud, mijając ciche pralnie i ukryte pensjonaty, dotrzesz do pura dalem taman kaja. Za dnia świątynia wygląda podobnie do wielu tradycyjnych wiejskich miejsc kultu w centralnej części Bali – ma wytarte kamienne bramy z wulkanicznego kamienia i wysokie figowce. Dwa razy w tygodniu, zewnętrzny dziedziniec przemienia się w otwarty teatr, oświetlony jedynie ciężkim mosiężnym żyrandolem, w którym płoną prawdziwe płomienie z oleju kokosowego.

Ubud oferuje dziesiątki wieczornych występów kulturalnych. Trudno przejść trzydzieści kroków ulicą Monkey Forest Road, by ktoś nie wcisnął Ci laminowanej ulotki z programem. Wiele z tych pokazów wydaje się nieco wystudiowanych dla grup turystycznych, ale taniec ogniowy Kecak w Pura Dalem wyróżnia się surową, lokalną energią. Ten przewodnik przeprowadzi Cię przez szczegóły występu, zakup biletów, specyfikę miejsc siedzących oraz jak w pełni cieszyć się wieczorem w tym miejscu.

Co wyróżnia Pura Dalem Ubud podczas tańca Kecak?

Każda balijska wioska posiada co najmniej trzy główne świątynie. Pura Dalem jest świątynią zmarłych, poświęconą Sziwie i Durdze – bóstwom nadzorującym zniszczenie i przemianę. Ze względu na to święte powiązanie, przestrzenie te emanują cięższą, bardziej poważną atmosferą niż zwykłe pawilony spotkań. Kamienne rzeźby flankujące rozszczepioną bramę (candi bentar) w Pura Dalem Ubud przedstawiają demony, strażników zaświatów i mityczne bestie z wybałuszonymi oczami i kłami. Gdy słońce chowa się za palmami, a zmierzch barwi niebo na fioletowo, te kamienne postacie rzucają cienie od pochodni, nadając całemu miejscu niesamowite tło.

Grupa występująca tutaj składa się z lokalnych mieszkańców z sąsiedztwa Taman Kaja. Zamiast zatrudniać tancerzy z zewnątrz, młodzi mężczyźni, ojcowie i dziadkowie tworzą sześćdziesięcioosobowy chór wokalny. Kobiety i nastolatki odgrywają główne postacie z eposu Ramajany. Widać dumę, jaką czerpią z występów dla własnej świątyni.

Przestrzeń jest niewielka. W przeciwieństwie do ogromnego amfiteatru w Uluwatu, gdzie tysiące zwiedzających wpatruje się z betonowych trybun, taniec Kecak w Pura Dalem Taman Kaja może pomieścić około 180 osób. Siedzisz zaledwie trzy stopy od zewnętrznego kręgu śpiewających mężczyzn. Czujesz wibracje ich głosów w mostku, a podczas tańca ogniowego na pewno oberwiesz kilka drobinek popiołu na gołe łydki.

Harmonogram tańca ogniowego Kecak w Ubud Pura Dalem oraz porównania miejsc

Godziny występów na Bali mogą dezorientować nowicjuszy, ponieważ każda świątynia wiejska koordynuje swój własny harmonogram. Jeśli szukasz harmonogramu tańca ogniowego Kecak w Ubud Pura Dalem, regularne pokazy odbywają się dwa razy w tygodniu, w środy i soboty o 19:30. Bramy otwierane są zazwyczaj około 18:45, a występ trwa około 65 minut. Warto sprawdzić szerszy harmonogram tańców Kecak w Ubud, jeśli Twoje terminy podróży nie pokrywają się z tymi dwoma dniami, ponieważ inne świątynie organizują pokazy w inne wieczory.

Aby pomóc Ci porównać tę lokalizację z innymi pobliskimi miejscami kulturalnymi, oto jak występ w Taman Kaja wypada na tle alternatywnych miejsc w mieście:

Termin ten idealnie wpisuje się w wieczór w Ubud. Możesz skończyć wczesną kolację przy Jalan Sri Wedari, przejść się do świątyni około 19:00, obejrzeć cały pokaz i jeszcze zdążyć na herbatę imbirową lub deser, zanim sklepy zamkną się około 21:30.

Przedstawienie: Śpiewy, armie małp i święty ogień

Pokaz rozpoczyna się bez żadnych instrumentów muzycznych. Jeśli znasz tylko muzykę gamelan z jej brązowymi gongami i szybkimi metalofonami, Kecak może Cię zaskoczyć. Mężczyźni wchodzą cicho, ubrani w czarno-białe, kratowane sarongi (kain poleng) zawiązane wokół talii, z gołymi torsami i czerwonymi kwiatami hibiskusa wetkniętymi za ucho. Siadają w ciasnych współśrodkowych kręgach wokół wysokiego mosiężnego żyrandola z płonącym olejem kokosowym.

Nagle ktoś wydaje ostry, przenikliwy sygnał głosowy. Krąg wybucha rytmicznymi, polirytmicznymi sylabami: „Czak-czak-czak-ke-czak”. Dźwięk faluje. Jedna strona kręgu przyspiesza tempo, podczas gdy druga utrzymuje niski, stabilny dron. Sześćdziesiąt gardeł pracujących razem brzmi zaskakująco jak pole cykad lub armia żab po monsunie. Mężczyźni wznoszą ręce ku niebu, kołyszą torsami na boki i padają płasko na kamienne płyty w zsynchronizowanych falach.

Przez tę ludzką ścianę dźwięku rozgrywa się dramat Ramajany. Książę Rama, jego żona Sita i lojalny brat Lakszmana błąkają się na wygnaniu. Pojawia się złoty jeleń, którego Sita błaga Ramę, by go schwytał. Gdy bracia są zwabieni w pułapkę, demoniczny król Rahwana porywa Sitę. Choreografia ma teatralny charakter, urozmaicona komicznymi interludiami generała małp Hanumana, który często wskakuje w tłum, by drażnić nic niepodejrzewających widzów.

Kulminacja tańca Kecak w Pura Dalem Ubud przechodzi nagle w taniec transowy Sanghyang Jaran. Występujący wchodzi, jadąc na rzeźbionym drewnianym koniu hobby. Pomocnicy wysypują suche łupiny kokosowe na środek kamiennej podłogi i podpalają je, tworząc płomienny ogień. Gdy żarzenie sięga rubinowego odcienia, jeździec galopuje boso prosto przez żar, rozrzucając iskry wysoko w wilgotne nocne powietrze. Zapach spalonej łupiny kokosowej utrzymuje się gęsto nad schodami świątyni przez wiele godzin.

Bilety, sztuczki dotyczące miejsc siedzących i logistyka miejsca

Bilety na występ w Pura Dalem Ubud kosztują 100 000 IDR za osobę, co wynosi około 6,50 USD. Możesz je kupić bezpośrednio przy małym stoliku ustawionym przed bramą świątyni od około 18:00 w wieczory występów. Możesz też spotkać lokalnych sprzedawców spacerujących ulicą Jalan Sri Wedari w godzinach popołudniowych, oferujących bilety. Pobierają dokładnie taką samą cenę jak przy bramie, a zakup od nich wspiera bezpośrednio fundusz banjar, więc nie ma nic złego w wcześniejszym ich nabyciu.

Aby zdobyć dobre miejsce, potrzebne jest trochę planowania, zwłaszcza w porze suchej od lipca do września, kiedy Ubud pęka w szwach. Oto kilka praktycznych zasad na znalezienie najlepszego miejsca:

• Przyjdź 35 minut wcześniej: Wejście przez bramy o 18:55 daje Ci pierwszeństwo wśród podwyższonych krzeseł przy obwodzie, zanim napłynie większość tłumu.
• Unikaj pierwszych rzędów na matach: Organizatorzy rozkładają plecione maty bezpośrednio na ziemi wokół kręgu chóru. Mogą wydawać się kuszące, ale po czterdziestu minutach bez oparcia dla pleców Twoje plecy będą Cię bolały, a widok i tak będzie bardziej płaski.
• Wybierz tło z kamienną bramą świątyni: Usiądź tak, aby Twoje zdjęcia ukazywały tancerzy w kadrze z tłem starożytnej, porośniętej mchem kamieniarki, zamiast plastikowych krzeseł po przeciwnej stronie.
• Trzymaj kolana z dala od strefy kopnięć: Gdy tancerz ogniowy zaczyna rozrzucać żar, pracownicy używają małych miotełek z palmowych liści, by odepchnąć rozrzucone węgle z powrotem do środka, ale siedzenie w samym pierwszym rzędzie oznacza, że poczujesz realne ciepło na stopach.

Deszcz jest zawsze czynnikiem w centralnym Bali. Jeśli wieczorem nadciągnie burza, organizatorzy szybko przenoszą miejsca siedzące do zadaszonego pawilonu (wantilan) przylegającego do głównego sanktuarium. Pokaz jednak trwa dalej, choć echo wewnątrz zadaszonego pawilonu sprawia, że śpiewy są dwukrotnie głośniejsze.

Praktyczne wskazówki: Dress code, fotografowanie i co robić później

Ponieważ występ odbywa się w zewnętrznym dziedzińcu (jaba pisan), a nie w wewnętrznym sanktuarium Pura Dalem Ubud, nie musisz zakładać pełnego stroju świątynnego. Zobaczysz ludzi ubranych w krótkie spodenki i zwyczajne koszulki. Mimo to zakrycie ramion i noszenie ubrań sięgających poniżej kolan jest uprzejmym gestem wobec starszyzny zarządzającej bramą. Sarongi nie są ściśle wymagane dla widzów, ale owinięcie nim talii nigdy nie zaszkodzi.

Fotografowanie jest całkowicie dozwolone, choć błyski lampy niszczą atmosferę dla osób siedzących w pobliżu. Naturalne światło pochodni jest słabe, więc jeśli używasz aparatu, zwiększ ISO do co najmniej 3200 i ustaw szeroki otwór przysłony, np. f/2.8 lub f/1.8. Smartfony zwykle radzą sobie dobrze w trybie nocnym, pod warunkiem że trzymasz je stabilnie podczas szybszych ruchów tanecznych.

• Miej przy sobie drobne banknoty: Stanowisko biletowe nie przyjmuje kart kredytowych ani płatności cyfrowych, więc miej przy sobie dokładną kwotę 100 000 IDR za bilet, aby szybko poruszać się w kolejce.
• Chodź pieszo zamiast jechać samochodem: Jalan Sri Wedari jest wąska, słabo oświetlona i nie posiada parkingów samochodowych. Jeśli zatrzymałeś się w centralnym Ubud, idź pieszo lub skorzystaj z krótkiej przejażdżki skuterem.
• Zjedz kolację na Sri Wedari: Kilka spokojnych lokalnych warungów znajduje się w odległości trzech minut spacerem od bramy. Warung Biah Biah jest tuż za rogiem dla balijskich przekąsek, lub możesz zamówić miskę gorącej zupy z makaronem w Warung Garasi tuż za rogiem.

Jeśli zastanawiasz się, jakie miejsce wybrać wśród różnych wiejskich pokazów w mieście, zapoznanie się z tekstem gdzie obejrzeć taniec Kecak w Ubud da Ci wyobrażenie, jak atmosfera tutaj różni się od miejsc takich jak Junjungan czy Batubulan.

Najczęściej zadawane pytania o Pura Dalem Taman Kaja

Czy warto?

Jeśli masz czas na obejrzenie tylko jednego tradycyjnego występu podczas pobytu w Ubud, ten spełni wszystkie oczekiwania. Pozbawiony jest sztucznego poloru komercyjnych centrów kulturalnych, a właśnie to sprawia, że działa. Siedzisz ramię w ramię z innymi podróżnymi na drewnianych ławkach, wdychając słodki dym z goździkowych papierosów i słysząc nieamplifikowany ryk sześćdziesięciu balijskich mężczyzn śpiewających w ciemności. Idź ulicą Jalan Sri Wedari o zachodzie słońca, zjedz spokojną miskę soto ayam w bocznej uliczce i spędź wieczór w tym miejscu.

Czytaj więcej o kecak dance ubud.